CELE KIEROWNICTWA

Przywództwo to zbiór reguł, ale co ono za sobą pociąga?
Czy jest to formułowanie zadań lidera w codziennych sytuacjach?

Odpowiedź brzmi „nie”.

Formułowanie oznacza jedynie skupianie się na zawodowych stosunkach pomiędzy pracownikami - co pozwala przyjąć, że dzięki temu programowe cele zostaną osiągnięte. Przyjmuje również, ze współpraca pomiędzy pracownikami działa na nich satysfakcjonująco, zupełnie inaczej jest, gdy pracownicy uchylają się od pracy, co w wielu przypadkach może doprowadzić do konfliktu i niezadowolenia z wykonywanej pracy. Często pracownicy zużywają 30 do 50% swojej energii na zatargi interpersonalne.

Konflikty interpersonalne są również bez wątpienia powodem niezadowolenia i niepowodzeń w pracy,. Wynika to z obniżenia koncentracji, co w konsekwencji obniża zdolność do zapewnienia potrzebnego bezpieczeństwa, ostrożności i regulacji. Ten typ sytuacji zakłada, że współpraca i jej rozwój musi stać się ogólnym zadaniem liderów. Mówiąc innymi słowy przywództwo jest celem nakierowanym na rozwój współpracy, która polega na stwarzaniu dobrych relacji społecznych pomiędzy pracownikami, przedsiębiorcami i społeczeństwem. Kreowanie zadowolenia i motywacji, zmienianie przedsięwzięcia w organizacje samorozwijające się, rozwija współpracę, która staje się rozwojem odpowiedzialności pracowników za podejmowane działania rozwojowe o adaptacyjne.

Powstały schemat współpracy stanowi centralne wartości i etykę menedżementu, firmy czy organizacji. Współpraca pomiędzy pracownikami, relacje interpersonalne stanowią pewną koncepcję, która pozwala zrozumieć zainteresowania i pewne wartości osiągane w zawodzie.

Znajdując się na pozycji osoby rozumiejącej wiemy, jak osiągać więcej niż pozwalają nam na to nasze zawodowe umiejętności. Pełen samorozwój oraz rozwój współpracy podnosi zadowolenie a także kieruje naszą wyobraźnią i zdolnościami twórczymi. Pozwala nam to na wykorzystywanie naszej wiedzy profesjonalnej w sposób bardziej elastyczny i oryginalny.

Bogata kultura społeczna budują mosty pomiędzy zawodowym profesjonalizmem i stanowi bodziec do współpracy między zawodowcami.

DWIE KULTURY

Nieprawdopodobne jest to jak każdy z nas traktuje swoją pracę i zawodowe umiejętności, zupełnie oddzielając je od naszej osobowości.

Wszystkie doświadczenia, które przyczyniają się do kontynuacji naszej osobowości, będą w mniejszym stopniu przedstawione w sposobie myślenia i odczuciach. W każdej firmie znajdziemy dwie kultury: kulturę pracy oraz kulturę społeczną lub współpracy.

Żadna firma nie może budować swojej kultury społecznej opierając ją jedynie na wiedzy i profesjonalizmie. To czego wymagamy rozwija się na bogatych wzajemnie wpływających na siebie relacjach. Daje to kulturę zawodową oddziaływującą z większą siła. Jednak obie kultury posiadają szeroko definiowane charakterystyki.

Kultura produkcji lub usług charakteryzowana jest poprzez:

Kultura społeczna charakteryzowana jest poprzez:

obie kultury zgadzają się ze sobą.

Charakterystyki kultury społecznej zakładają za cel wartości kierownictwa. Dlatego poziom tej kultury przyjmuje postać kultury produkcji, co można sugerować jako to, że:

1. słaba kultura społeczna rozwija się a pracownicy znajdą jej odbicie w płacach i regulacji godzin pracy

2. rozwija się kultura społeczna a pracownicy w większości identyfikują się z firmą i jej celami. Oferują więcej swojego czasu niż wymaga tego umowa.

Relacja między tymi dwoma kulturami ma także wpływ na relacje z klientami. Silna kultura społeczna będąca podstawą kultury produkcji, stawia klienta w pierwszej kolejności jako człowieka, a dopiero później właśnie jako klienta. Ma to konsekwencje w ustalaniu powiązań potrzeb ludzkich.