CZAS A RÓWNOWAGA WEWNĘTRZNA

Wielu ludzi nie może oprzeć się wrażeniu, że stosunek życia prywatnego do życia zawodowego został mocno zachwiany. Wielu sądzi, że najlepszą równowagę osiąga się wówczas, gdy ma się właściwe podejście do wszystkich społecznych wymogów w stosunku do czasu. Wraz z przekonaniem, że potrzebujemy siły i czasu nie tylko na rodzinę, pracę czy samych siebie, ale również na inne stosunki i zobowiązania. stawiamy się w sytuacji, w której nigdy nie możemy wygrać. Nic dziwnego, bawimy się pracujemy, przezywamy ciągle wzloty i upadki, wahamy się między nudą a euforią. Zapełniamy nasz kalendarz najróżniejszymi zobowiązaniami. Utwierdzając się w tym, że uzyskamy emocjonalna równowagę, jeśli tylko przez cały dzień będziemy mieli wystarczająco dużo pracy. Często dochodzi do tzw. zaburzenia rytmu dnia. Niezałatwione sprawy zabiera się do domu, co utrudnia korzystanie z wolnego czasu. Cierpią na tym dwie inne dziedziny: własne zdrowie i kontakty socjalne. W drugim przypadku zostają zakłócone wartościowe kontakty z partnerem, przyjaciółmi czy znajomymi.

W ostatnim czasie w zachowaniu społeczeństwa ustalił się pewien jednoznaczny porządek, do którego należą:

Czynniki te również wpływają na naszą równowagę.

Celem całościowego zarządzania czasem jest odnalezienie tej równowagi i wzmocnienie jej. W istocie jest jednak tak, że punkt równowagi w zbyt dużym stopniu zależy od zewnętrznych wymogów czasowych. Naturalna równowaga mieści się w każdym z nas i dlatego nie jest produktem bodźców. Naszą naturalna równowagę możemy rozpoznać wtedy, gdy jesteśmy w zgodzie z naszym naturalnym tempem i rytmem.

Z chwilą gdy doznajemy równowagi wewnętrznej, czujemy się dobrze sami ze sobą i z naszymi zobowiązaniami. Odbieramy wtedy bardzo silne bodźce - nie czujemy napięcia, nie jesteśmy zastraszeni. Równowaga powstaje wtedy, gdy równoważymy zewnętrzne i wewnętrzne przymusy:

/opracowanie na podstawie książki „Zarządzanie czasem”/