|
|
Przywództwo to zbiór reguł, ale co ono za sobą pociąga?
Czy jest to formułowanie zadań lidera w codziennych sytuacjach?
Odpowiedź brzmi „nie”.
Formułowanie oznacza jedynie skupianie się na zawodowych stosunkach pomiędzy pracownikami – co pozwala przyjąć, że dzięki temu programowe cele zostaną osiągnięte. Przyjmuje również, ze współpraca pomiędzy pracownikami działa na nich satysfakcjonująco, zupełnie inaczej jest, gdy pracownicy uchylają się od pracy, co w wielu przypadkach może doprowadzić do konfliktu i niezadowolenia z wykonywanej pracy. Często pracownicy zużywają 30 do 50% swojej energii na zatargi interpersonalne.
Konflikty interpersonalne są również bez wątpienia powodem niezadowolenia i niepowodzeń w pracy,. Wynika to z obniżenia koncentracji, co w konsekwencji obniża zdolność do zapewnienia potrzebnego bezpieczeństwa, ostrożności i regulacji. Ten typ sytuacji zakłada, że współpraca i jej rozwój musi stać się ogólnym zadaniem liderów. Mówiąc innymi słowy przywództwo jest celem nakierowanym na rozwój współpracy, która polega na stwarzaniu dobrych relacji społecznych pomiędzy pracownikami, przedsiębiorcami i społeczeństwem. Kreowanie zadowolenia i motywacji, zmienianie przedsięwzięcia w organizacje samorozwijające się, rozwija współpracę, która staje się rozwojem odpowiedzialności pracowników za podejmowane działania rozwojowe o adaptacyjne.
Powstały schemat współpracy stanowi centralne wartości i etykę menedżementu, firmy czy organizacji. Współpraca pomiędzy pracownikami, relacje interpersonalne stanowią pewną koncepcję, która pozwala zrozumieć zainteresowania i pewne wartości osiągane w zawodzie.
Znajdując się na pozycji osoby rozumiejącej wiemy, jak osiągać więcej niż pozwalają nam na to nasze zawodowe umiejętności. Pełen samorozwój oraz rozwój współpracy podnosi zadowolenie a także kieruje naszą wyobraźnią i zdolnościami twórczymi. Pozwala nam to na wykorzystywanie naszej wiedzy profesjonalnej w sposób bardziej elastyczny i oryginalny.
Bogata kultura społeczna budują mosty pomiędzy zawodowym profesjonalizmem i stanowi bodziec do współpracy między zawodowcami.
DWIE KULTURY
Nieprawdopodobne jest to jak każdy z nas traktuje swoją pracę i zawodowe umiejętności, zupełnie oddzielając je od naszej osobowości.
Wszystkie doświadczenia, które przyczyniają się do kontynuacji naszej osobowości, będą w mniejszym stopniu przedstawione w sposobie myślenia i odczuciach. W każdej firmie znajdziemy dwie kultury: kulturę pracy oraz kulturę społeczną lub współpracy.
Żadna firma nie może budować swojej kultury społecznej opierając ją jedynie na wiedzy i profesjonalizmie. To czego wymagamy rozwija się na bogatych wzajemnie wpływających na siebie relacjach. Daje to kulturę zawodową oddziaływującą z większą siła. Jednak obie kultury posiadają szeroko definiowane charakterystyki.
Kultura produkcji lub usług charakteryzowana jest poprzez:
profesjonalizm i kompetencje
obiektywność i bezstronność
pracowników
unie handlowe
płace
hierarchię
współzawodnictwo
Kultura społeczna charakteryzowana jest poprzez:
znajomości towarzyskie
stosunki międzyludzkie
ludzi
kobiety i mężczyzn
wzajemną zależność
obie kultury zgadzają się ze sobą.
Charakterystyki kultury społecznej zakładają za cel wartości kierownictwa. Dlatego poziom tej kultury przyjmuje postać kultury produkcji, co można sugerować jako to, że:
1. słaba kultura społeczna rozwija się a pracownicy znajdą jej odbicie w płacach i regulacji godzin pracy
2. rozwija się kultura społeczna a pracownicy w większości identyfikują się z firmą i jej celami. Oferują więcej swojego czasu niż wymaga tego umowa.
Relacja między tymi dwoma kulturami ma także wpływ na relacje z klientami. Silna kultura społeczna będąca podstawą kultury produkcji, stawia klienta w pierwszej kolejności jako człowieka, a dopiero później właśnie jako klienta. Ma to konsekwencje w ustalaniu powiązań potrzeb ludzkich.
|
|
|
