|
|
W POSZUKIWANIU LIDERA DOSKONAłEGO
|
Wydaje się, że powodzenie w realizacji funkcji lidera w całości niemal zależy od posiadania przez danego człowieka odpowiednich cech osobowościowych.
Przypuszczano, że cech te będą identyczne u wszystkich liderów, legitymujących się sukcesami w pracy. Okazało się jednak, że taki uniwersalny zespół cech „dobrego lidera” nie istnieje.
Dlatego to kolejną próbą znalezienia odpowiedzi na pytanie o czynniki decydujące o powodzeniu lidera było pytanie o rodzaje sytuacji, w których lider jest najbardziej sprawny.
Obecnie uznaje się, że oddziaływanie jest wypadkową sytuacji i jego cech osobistych. Daje się przy tym wyodrębnić pewną zależność: im słabiej ustrukturowane zadanie i bardziej ambiwalentne jego cech, tym ważniejsza konieczność podejmowanie decyzji jednoosobowo.
Dalszym rozwinięciem sposobu rozumienia roli lidera było jaj widzenie jako wynikającej z interakcji między liderem a jego podwładnymi. Zachowanie lidera wywiera wpływ na współpracowników a z kolei ich reakcje oddziałują na lidera.
W tym ujęciu roli lidera istotne stało się analizowanie założeń i przekonań, jakie na temat swoich współpracowników mieli liderzy, a dalej o wskazanie konsekwencji przyjęcia określonych założeń dla sposobu sprawowania przez lidera jego funkcji.
W celu bliższego przeanalizowania tej sytuacji porównamy dwóch liderów. Pierwszy z nich – lider A – uważa, że pracownicy są leniwi, niezdolni do samodyscypliny, chcą tylko mieć zapewnione stałe miejsce pracy i wynikające z tego poczucie bezpieczeństwa. Nie chcą natomiast żadnej odpowiedzialności za wykonywaną pracę.
Drugi z liderów – lider B – zakłada, że osoby, z którymi współpracuje lubią swoją pracę, potrafią kontrolować własne zachowanie, chętnie podejmują odpowiedzialność za wykonane zadania.
Jak widać, przekonania jednego i drugiego lidera są biegunowo różne. Wynika z tego wybranie przez nich całkowicie różnych stylów kierowania.
Lider A ma właściwie tylko jedną możliwość – wymuszenie posłuszeństwa i podporządkowanie podwładnych wydanym poleceniom. Styl taki określamy mianem autokratycznego. Polega on na wydawaniu poleceń, jednoosobowym podejmowaniu decyzji, a następnie ścisłym kontrolowaniu, jak polecenia te zostały wykonane.
Lider B ma relatywnie większe pole manewru. Może bowiem zdecydować się praktycznie na każdy styl kierowania grupą. Może to być więc styl paternalistyczny, w którym lider kontroluje wykonanie decyzji podjętych przy współudziale grupy; styl konsultacyjny, w którym pracownicy mają prawo udziału w podejmowaniu decyzji i swobodę ich realizacji; styl partycypacyjny, w którym decyzje mogą być podejmowane drogą głosowania (gdy decyduje cały zespół) lub, gdy są to kwestie szczegółowe, przez poszczególnych członków grupy, odpowiedzialnych za zagadnienie. Lider B może oczywiście wybrać na jakimś etapie styl autokratyczny, ogólnie jednak możliwości wyboru są znacznie większe. (...)
|
|
|
