Międzynarodowe terminy handlowe INCOTERMS 2000.

Jednym z istotnych elementów umowy sprzedaży międzynarodowej jest tak zwana baza dostawy. Wyboru warunków dostawy strony kontraktu dokonują zwykle poprzez podporządkowanie swojej umowy jednemu z terminów handlowych Incoterms.

Incoterms jest to zbiór zwyczajów handlowych zarejestrowanych i ogłoszonych przez Międzynarodową Izbę Handlową w Paryżu. Kolejne edycje Incoterms pochodzą z lat 1936, 1953, 1967, 1976, 1980, 1990.

Z dniem 1 stycznia 2000 roku weszła w życie opracowana i opublikowana pod koniec 1999 roku przez Międzynarodową Izbę Handlową w Paryżu nowa wersja międzynarodowych terminów handlowych Incoterms 2000.

Rewizja ostatniej edycji Incoterms 1990 motywowana była zmianami w warunkach prowadzenia handlu międzynarodowego, w tym: rozwojem stref wolnego handlu, wzrostem wykorzystania technik przekazywania dokumentów z zastosowaniem elektronicznych systemów przekazywania danych oraz zmianami w technikach transportu towarów. Celem nowej edycji Incoterms jest także prostsza i klarowniejsza prezentacji wykładni praw i obowiązków stron.

Incoterms 2000, podobnie jak poprzednie edycje Incoterms, mają charakter fakultatywny, co oznacza, że strony umowy sprzedaży międzynarodowej mogą, ale nie muszą odwoływać się w swoim kontrakcie do wykładni dowolnego terminu Incoterms 2000, a także dowolnego terminu z poprzednich edycji Incoterms. Strony umowy mogą także dowolnie modyfikować wykładnię terminu handlowego ze zbioru Incoterms 2000 zgodnie ze swoimi potrzebami (na przykład ze względu na specyfikę branży lub specyfikę regulacji prawnych w danym kraju). Warunki umowy między stronami mają bowiem pierwszeństwo przed wykładnią terminów handlowych Incoterms.

Strony kontraktu, chcąc aby formuła miała zastosowanie w regulacji umowy między stronami, powinny w zapisie umowy wyraźnie powołać się na daną formułę handlową oraz edycję Incoterms wskazując jednocześnie miejsce dostarczenia towaru (na przykład CIF Gdynia Incoterms 2000, DAF Słubice Incoterms 1990).

Międzynarodowe terminy handlowe Incoterms 2000, tak jak poprzednie edycje Incoterms, odnoszą się do stosunków między sprzedającym i kupującym i nie dotyczą stosunków z osobami trzecimi (na przykład z przewoźnikiem, spedytorem, firmą ubezpieczeniową).

Incoterms 2000, tak jak poprzednia edycja z 1990 roku, zawiera wykładnię 13 następujących formuł handlowych: EXW, FCA, FAS, FOB, CFR, CIF, CPT, CIP, DAF, DES, DEQ, DDU, DDP, których kolejność w dużym stopniu odpowiada wzrastającym obowiązkom sprzedającego. Formuły handlowe zdefiniowane w Incoterms 2000 podzielone są na 4 grupy: E, F, C, D (patrz tabela 1).

Tabela 1 : Formuły handlowe Incoterms 2000

Międzynarodowe terminy handlowe Incoterms 2000 przedstawiają wykładnię obowiązków sprzedającego i kupującego. W zbiorze terminów handlowych Incoterms 2000 przedstawiono obowiązki sprzedającego w następującym zakresie:

A1) dostawa towaru zgodnie z umową,

A2) licencje, upoważnienia i formalności,

A3) umowy przewozu i ubezpieczenia,

A4) dostawa,

A5) przejście ryzyka,

A6) podział kosztów,

A7) zawiadomienie kupującego,

A8) dowód dostawy, dokument transportowy lub ekwiwalentny elektroniczny przekaz,

A9) kontrola, pakowanie, znakowanie,

A10) inne obowiązki sprzedającego.

Incoterms 2000 zawierają także wykładnię obowiązków kupującego w następującym zakresie:

B1) zapłata ceny,

B2) licencje, upoważnienia, formalności,

B3) umowy przewozu i ubezpieczenia,

B4) przejęcie dostawy,

B5) przejście ryzyka,

B6) podział kosztów,

B7) zawiadomienie sprzedającego,

B8) dowód dostawy, dokument transportowy lub ekwiwalentny elektroniczny przekaz,

B9) kontrola towaru,

B10) inne obowiązki kupującego.

Wskazać można tak obowiązki sprzedającego, jak i obowiązki kupującego, które są wspólne dla wszystkich formuł handlowych ze zbioru Incoterms 2000.

powrót